ریاست طلبی و جاه طلبی بیماری خطرناکی است که در صورت عدم درمان و معالجه ، موجب از بین رفتن دین و دنیای انسان و سقوط و هلاکت آن می شود. افراد و کسانی که شایستگی تصدی مناصب مدیریتی را نداشته باشند و کسب جاه و مقام را برای فخر فروشی و برتری طلبی مطالبه نمایند و به فکر خیر و صلاح مردم و کسب رضایت الهی نباشند، به طور یقین موجبات هلاکت خود و زیردستان خود را فراهم خواهند نمود . کسی که مدیریت را برای ریاست بخواهد نه برای خدمت ، فردی زیان بار است.جاه طلبی مانند سایر رزائل اخلاقی علاوه بر قبح ذاتی، مفاسدی را به همراه دارد که می توان به نفاق ، باطل گرائی و محرومیت از لطف الهی اشاره نمود. فرد جاه طلب در کوتاه مدت به آرزوی خویش می رسد و چند صباحی بیشتر در دیدگان مردم جلوه نمی کند و در نهایت قدرت پوشالی و ظاهری او رو به افول می رود. اما تا زمانی که جاه طلبی و صفاتی همانند آن در چارچوب عقل و ارزش های اخلاقی و دینی ظهور و بروز پیدا کند، نه تنها گناه و ضد اخلاق نیست، بلکه عملی ارزشی است و رنگ و بوی معنوی دارد و در تکامل شخصیت انسان مؤثر می شوند. امّا اگر از راه اعتدالی که عقل و شرع برای آن معین ساخته، خارج شود و به افراط یا تفریط کشیده شود، به آسیب و آفت اخلاقی، انسانی و دینی تبدیل می شود. اگر جاه طلبی و فزون خواهی انسان با خط کش عقل و دین کنترل گردد و به عنوان نردبانی در مسیر کمال طلبی هزینه شود، امری مطلوب و پسندیده است؛ امّا اگر به انحراف کشیده شود، آفت و آسیب به شمار می رود و از دیدگاه اسلام، مورد نکوهش قرار می گیرد.
باید باور داشت که گردونه امور دنیا بر محور اراده خداوند می چرخد، و او هرکسی را بخواهد بر تخت عزت یا خاک مذلت می نشاند.
